Από την Καλή και την Ανάποδη, Πέρα

Κανόνας έβδομος και τελευταίος - υπομονή και φράκταλς

όχι του Νίτσε ρε, αλλά του Χιλιοειπωμένου και Σια Ο.Ε καθώς και του Μάριου Λευκοθέου Μητράκη¹

Επειδή «θα γαμηθεί ο Δίας»²...

So this is goodbye (με τον ίδιο τρόπο που λέμε “so this is christmass”, αλλά με φωνή Χριστόδουλου). Η δουλειά μου εδώ τελείωσε (μόνο τον καπετάν Οφθαλμοφανή δεν ευχαριστήσαμε ακόμα!!! - πρόσεχε! έχουμε ένα τσογλάνι εδώ πέρα). Δε θα κάνω εγώ ανασκόπηση, κάνε εσύ. Δες και ψάξε προς τα πίσω, θα δεις ότι δεν έγινε και τίποτα, λίγος καιρός πέρασε μόνο, αυτό ήταν όλο κι όλο, δε τρέχει τίποτα αδέρφι. Και δεν είναι το τέλος αυτό εδώ γιατί μας τελείωσαν οι αισθήσεις, όχι καλέ, στο ίντερνετ το λέει ξεκάθαρα, κάτι θα ξέρει αυτό παραπάνω από μας, υπάρχουν ακόμα και οι [ψάξε], [να], [βρεις], [μόνος] και [σου], ορίστε, τόσες και άλλες τόσες αφορμές για τουλάχιστον ακόμη δυο άρθρα (ένα θα αφορούσε οπωσδήποτε τη κιναίσθηση), με το ένα πόδι στον αέρα και ένα χέρι δεμένο πίσω από την πλάτη το λιγότερο, piece of cake. Ούτε βέβαια σταματάω εδώ επειδή οι νάνοι της Χιονάτης ήταν εφτά, ούτε επειδή η εβδομάδα έχει εφτά μέρες, ούτε επειδή οι γάτες είναι εφτάψυχες (να τις εκατοστίσουν, να μη πεθαίνουν τόσο εύκολα γιατί μετά ανανεώνω τις φωτογραφίες στο προφίλ μου και ο local administrator μου κλειδώνει το προφίλ για μια ολόκληρη μέρα). Οπότε γιατί σταματάω εδώ; Ε λοιπόν φίλε μου υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν (εδώ “κανονικά” ταιριάζει η λέξη «πορτοκάλια», αλλά είμαι απεγνωσμένος, δε θέλω να πω «πορτοκάλια», μα από την άλλη δε ξέρω τί να πω, οπότε το αφήνω καινό, να με συμπαθάς, έτσι;). Μα δεν είναι μαγκιά μεγάλη να ξέρεις πότε πρέπει να μη συνεχίζεις μια κάποια συμπεριφορά σου; Είναι σχεδόν τόσο τέλειο που

αρμόζει και ως υπερσοσιαλιστική προέκταση της ενσυναίσθησης, σταμάτα να φαντάζεσαι πράματα, ήταν απλό αυτό που είπα, γιατί χαώνεσαι πάλι γαμώ τη πουτάνα μου, απλά λέω πως το να γνωρίζεις και να έχεις έναν αυτοέλεγχο σε τέτοιο επίπεδο ώστε να μπορείς να είσαι έστω και λίγο υπερήφανος και να μπορείς (πρωτίστως αυτό) να κοιμάσαι (με ή χωρίς κάποιον δίπλα από το μαξιλάρι σου - θεέ μου, θα τα καταφέρω ποτέ; ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΕΤΣΙ, ΤΕΚΝΟΝ ΜΟΥ...) ήσυχος τα βράδια πέρα από μαγκιά είναι και ένστικτο, ή τουλάχιστον θα έπρεπε (ή «θα μπορούσε») να είναι ένστικτο, αντανακλαστικό και απαραίτητο για την επιτυχή επιβίωσή σου σ’ αυτόν τον κόσμο μου με κόπο και φθόνο φτιάξαμε μαζί. Επιπλέον, είναι και θέμα αισθητικής. Όπως παρατήρησες έχει αρχίσει και πέφτει πολύ μπινελίκι σ’ αυτά τα τελευταία άρθρα, αναπόφευκτο ήταν, οπότε το να ξέρεις πότε να σταματάς είναι καλό και για τους συνανθρώπους σου, ένας α΄ σεβασμός καλό είναι να υπάρχει, και απ’ ότι φαίνεται θα έπρεπε να είχα σταματήσει νωρίτερα. Επίσης, εδώ και καιρό, από πάντα βασικά, διαγράφεται όλο και πιο ξεκάθαρα η τελευταία θεματική ενότητα με την οποία θα ασχοληθούμε, φαίνεται ξεκάθαρα στις παραπάνω γραμμές, θα ασχοληθούμε με εμένα.

Θα ασχοληθούμε με εμένα γιατί τον τελευταίο καιρό δεν είμαι καλά (πάλι). Δεν είμαι καλά και δεν έχω να πω τίποτα σε κανέναν. Πώς πήγαμε και τα καταφέραμε έτσι; Φτιάξαμε τον κόσμο μας από συνονθυλευμένα προβλήματα και δεν μπορούμε να μιλάμε πλέον με ανθρώπους (οι άνθρωποι δε μας μιλάνε), ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα οπότε είναι χαζό να μετατοπίζουμε απλά το βάρος χωρίς να λύνουμε το πρόβλημα. Κι εγώ από τότε που εμφανίστηκαν τα προβλήματα και κατάλαβα ότι είναι παντού και ένα γύρω, αυτό κάνω. Δεν έχω λύση, απλά τα αφήνω για άλλη φορά. Οπότε θα τα πω εδώ γιατί κατά βάθος (όχι και πολύ βάθος) είμαι θρήσκος και αισθάνομαι ελεύθερος.

Από μικρό μου έλεγαν πως είμαι μοναδικός και πως θα μπορούσα να έχω απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Θα μπορούσα να γίνω μηχανικός, ή μεγαλοδικηγόρος, ή έμπορας, ή κτηνίατρος. Οι πελάτες μου θα με έπαιρναν τηλέφωνο το βράδυ γιατί ο σκύλος τους έχει διάρροια. Θα μπορούσα να ζωγραφίζω περισσότερο και να εκθέτω τους πίνακές μου σε εποχιακές εκθέσεις σε βυζαντινά μουσεία. Θα μπορούσα να διαβάζω τα μαθήματά μου και να μην απογοητεύω τους γονείς μου. Θα μπορούσα να είμαι όσο έξυπνος είμαι και στη πραγματικότητα. Θα μπορούσα να πηγαίνω πιο τακτικά στην εκκλησία. Θα μπορούσα να είμαι οικονομικά ανεξάρτητος. Θα μπορούσα να ταξιδεύω σε χώρες που έχουν βουνά και πράσινο, εκεί που πάει το national geographic και το top gear. Θα μπορούσα στις ομαδικές φωτογραφίες να μη κάθομαι πάντα πίσω-πίσω. Θα μπορούσα να σέβομαι περισσότερο τους καθηγητές που με διαμορφώνουν και τους ανθρώπους που με κάνουν καλύτερο. Θα μπορούσα να πηγαίνω πιο αργά με το ποδήλατο και να μη τρέχω σαν τρελός. Θα μπορούσα να κάνω αυτό που θέλω. Θα μπορούσα να είμαι μοναδικός.

Είμαι μοναδικός. Σκουπίδια σαν κι εμένα φτιάχνονται μόνο μια φορά. Είμαι αδικοχαμένος αόρατος αστέρας v3.0 και μου αρέσει ο Καντίνσκυ. Είμαι μεσήλικας και είμαι και δωρητής οργάνων. Είμαι τοπικιστής. Το πρωί τρώω Cheerios. Δουλεύω για να ταΐσω τα παιδιά μου, τα παιδιά μου είναι μια πρόφαση για να συνεχίσω αυτό που κάνω (ε δε το λες και ζωή). Είμαι σκουπιδιάρης, αυτή είναι η δουλειά μου, και μαζεύω κάδους στις 3.00 τα ξημερώματα για να με βλέπουν όσο το δυνατόν λιγότεροι άνθρωποι, να μη τους ενοχλώ με τη παρουσία μου. Έτσι ξυπνούν το πρωί και νομίζουν πως τα σκουπίδια τα μαζεύει κάποια νεράιδα, ή ένα φάντασμα, ένα φάντασμα με παλιό λιωμένο καπέλο για να κρύβει τη φαλάκρα και μια φωσφορίζουσα λαχανί περιβολή για να με βλέπουν στο σκοτάδι και να μη γίνει καμία στραβή. Αν τύχει και κάνω ντουζ, το κάνω με ανοιχτό θερμοσίφωνο κι ας είναι καλοκαίρι. Έχω κόμπλεξ κατωτερότητας (αλλά κοιτιέμαι στον καθρέφτη). Λέω τη γνώμη μου σπάνια. Κοιτάω επίμονα τους ανθρώπους γιατί κάθε φορά είναι διαφορετικοί και τους ξεχνάω. Λέω πως θα κατεβάσω τα βίντεό μου από το ίντερνετ αλλά δεν το κάνω ποτέ. Διαβάζω βιβλία με ωραίο εξώφυλλο για να μπορώ να τα δείχνω και μου αρέσει πάρα πολύ όταν τυχαίνει κάποιο απ’ αυτά να έχει πιασάρικο τίτλο. Μερικές φορές ξεχνάω πως κάποιοι έχουν καρκίνο. Κάνω τζόκινγκ το πρωί στην παραλία (δεν πίνω energy drings) αλλά δεν μπορώ να χάσω το τοπικό πάχος στην κοιλιακή μου χώρα, δε μου αρέσει το σώμα μου. Πίνω μεταλλαγμένο γάλα Μακεδονίας, ελαφρύ και ημιάπαχο (2%). Είμαι κουρασμένος. Σνομπάρω τις κρατικές αρχές επιβολής του νόμου. Μισώ τα νοσοκομεία και είμαι καχύποπτος απέναντι στα φάρμακα που πουλάνε τα φαρμακεία. Συνδικαλίζομαι. Υπάρχουν και φορές που είμαι και προϊστάμενος.

Σιχαίνομαι τον εαυτό μου και απολυμαίνω κάθε αντικείμενο που πιάνω. Είμαι νέος και χίπστερ και έχω ξεχάσει γιατί καπνίζω. Πετάω τροφή στις πάπιες, στο πάρκο, το απόγευμα. Ακούω ραδιόφωνο (μόνο τρίτο πρόγραμμα). Είμαι ενσυνειδήσει ασυνεπής. Θα μου άρεσε να ζούσα κατά την belle epoque. Είμαι εθελοντής αιμοδότης κατά τον μήνα Απρίλιο. Θα παντρευτώ για να πάρω διαζύγιο αργότερα. Σκοτώνω κουνούπια γιατί τα φοβάμαι, μιλάω μωρουδιακά σε κάθε σκύλο στο δρόμο, αποφεύγω όμως τις γάτες, πάω κάμπινγκ και κεδρόδασος τον Αύγουστο, η μάνα μου με φωνάζει «παιδί» της κι εγώ τη φωνάζω με το μικρό της όνομα (όταν δε τη βρίζω), συμβιβάζομαι με τον εαυτό μου, τρώω ξηρούς καρπούς, μαλώνω με τα αδέρφια μου, κάνω μαθήματα οδήγησης και γερμανικών, πίνω μόνο ελληνικό καφέ, περπατάω στη βροχή, βλέπω ταινίες που χρηματοδοτήθηκαν από το UK council (μερικές μου αρέσουν κιόλας) και διατηρώ εμφανή αρνητική στάση σε οτιδήποτε είναι maistream (εκτός κι αν ο Mikeius μου πει διαφορετικά). Βαριέμαι εύκολα και δεν έχω καθόλου υπομονή. Πάσχω από τη νόσο του πάρκινσον. Λέω έξυπνα αστεία αλλά δεν τα λέω με ωραίο τρόπο. Πηγαίνω εκπαιδευτικές εκδρομές με το σχολείο στην Έδεσσα (ή με τα ΚΑΠΗ στην Αιδηψό). Μερικές φορές βλέπω ειδήσεις στην τηλεόραση, καμιά Κυριακή πηγαίνω και παίρνω εφημερίδα. Πότε-πότε ακούω και τραγούδια με κοινωνικοπολιτικό στοίχο. Μου αρέσει να κοιτάω μπροστά και να το παίζω υπερόπτης, μου αρέσει και η επιστημονική φαντασία, και ο Λαβκραφτ. Γενικά μου αρέσει η σουηδική indie-pop.

Είμαι πολύ άπλυτος, με μακιγιάζ, χωρίς μακιγιάζ, φροϋδικός, διαβάζω Βικιπαίδεια, έχω κατοικίδιο, δεν έχω κατοικίδιο (ανάλογα με τη μόδα), έχω μάθει τον μικρό πρίγκιπα απ’ έξω, ξέρω ποιος είμαι, κάνω ψυχοθεραπεία, ρεφλεξολογία, αντωνυμία, αφήνω τα ψάρια να μου τρώνε τα νεκρά κύτταρα στις πατούσες μου, δεν κουρεύομαι, επιστρατεύομαι, ξέρω να γράφω το όνομά μου με το αριστερό χέρι, αφουγκράζομαι, πηγαίνω στο γιατρό, είμαι αριστερόχειρας, κάνω γιόγκα στη Σπιναλόγκα, έχω facebook, έχω φίλους στο facebook, είμαι κουλτουριάρης, trendy, έξυπνος, καλό παιδί και έχω μοϊκάνα με τζίβες, μουστάκι μουντζούρα, σκουλαρίκια, all-star βρώμικα, ακούω Νίτσε (πριν φύγει ο drummer), Curt Cobain (πριν πεθάνει), moron, τον εαυτό μου (όλα τα cd), Johnny Cash (αφού πέθανε), είμαι ξανθιά με ξανθιές ανταύγειες και μαύρα φρύδια και σπουδάζω παιδαγωγικά περιμένοντας να έρθει κάποιος να με παντρευτεί πριν πάρω πτυχίο αλλιώς θα δουλεύω ως δασκάλα σε λούτρινα πλαστικά παιδάκια, είμαι καλός, είμαι αμφισεξουαλικομοφοβικομοφυλόφιλος άντρας με διασταύρωση γυναίκας.

Είμαι φιλελεύθερος, αναρχικός σοσιαλυλιστής, αριστερός, πάνω, απεργοσπάστης, κυματοθραύστης, τρυποκάρυδος, ριζοσπάστης, τουρίστας, άθεος, άχρΙστος, ακομπλεξάριστος, αντιαμερικάνος και αντιβορειοπολίτης. Μιλάω όσο πιο δυνατά μπορώ, γελάω σε ειδικές περιπτώσεις (σε απονομές πτυχίων, γάμους, βαφτίσια, καφετέριες, ανέκδοτα, κωμωδίες και στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι με τη γαλοπούλα). Είμαι σοβαρός σε ειδικές περιπτώσεις (σε κηδείες, μνημόσυνα, εξεταστικές, studio ηχογραφήσεων, κοινωνικές ταινίες, όταν βλέπω παράλυτους ή καθυστερημένα παιδάκια στη τράπεζα). Είμαι vegetarian και αγοράζω μόνο βιολογικά προϊόντα (ε λογικό είναι αφού κάνω γιόγκα), έχω δύο αυτοκίνητα, ένα για τη δουλειά και ένα για την άλλη δουλειά. Γράφω ποιήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα και δοκίμια. Δεν έχω πάρει ακόμα το πτυχίο, είμαι κακός, έχω κάρτα σίτισης, στέγασης, ταυτότητα, διαβατήριο, visa, κάρτα ανάληψης χρημάτων, κάρτα videoclub, κάρτα μέλους του κινήματος Zeitgeist, εκπτωτική κάρτα για τον Κλαψινάκη, τα Carrefour, και τον Μαμαλάκη και είμαι ουτοπικιστής.

Δεν είμαι;

____________________________________________________________

1. τα κείμενα του Μ. Λ. Μητράκη χρησιμοποιήθηκαν χωρίς άδεια του ιδίου

2. Μ. Νικόλας