Ίσως, Σχεδόν, Μάλλον

Κανόνας πέμπτος - απροκάλυπτα
του Αυτού, εμού δηλαδή, και όλων εκείνων, των άλλων ας πούμε

Επειδή «η ψυχολογία είναι το 50% της οδήγησης»*...

Και να σου πω και κάτι; χαζομάρες καθόμαστε και κάνουμε τόσην ώρα που γράφω εγώ κι εσύ διαβάζεις. Άντε λοιπόν, κλείνω εγώ κι εσύ τον ρημαδουπολογιστή, το σκατολάπτοπ ή το αναθεματισμένο το τάμπλετ ή το σμάρτφοουν και άιντε, ουστ, λέω να πάμε έξω καμιά βόλτα να ξεσκάσουμε, να θυμηθούμε πως είναι η φύση, αν είναι εκεί που την αφήσαμε, κι αν παραμένει η ίδια, έτσι όπως ήταν και τότε. Σου λέω, η γλώσσα κάνει πράγματα πολλά και θαυμαστά αλλά αποτυγχάνει οικτρά στο να μεταφέρει επιτυχώς αυτά που θέλω να πω, και ίσως να φταίω εγώ σ‘ αυτό, άρα άστα να πάνε, τζάμπα δουλειά. Το να μεταφέρει σχεδόν ανέπαφες τις γεύσεις που εμείς προστάζουμε στον εγκέφαλο, αυτόν τον παλιό γνώριμο φίλο, είναι μάλλον το καλύτερο πράμα του μπορεί να κάνει, και το κάνει και με μοναδικό τρόπο, πάνω από τους σιελογόνους αδένες είναι αυτό το μαγικό φίδι, ο κόκκινος σάλιαγκας, έρπει χτυπά και ενίοτε παύει. Από την πολύ αρχή, πίσω-πίσω, παλιά-παλιά, η γεύση ήταν και τρόπος εμπέδωσης και γνωριμίας και υπάρχει φυσικά και η θεωρία περί ασφάλειας των γλυκών τροφών που έχει ένα σχετικό ενδιαφέρον, οπότε ας μη γκρινιάζω και πολύ, η γλώσσα καταφέρνει μια χαρά πολλά πράγματα, απλά τείνει προς την αποτυχία άπαξ και πάω να πω κάτι. Άρα

καλό θα ‘ταν να περιοριστούμε στις γεύσεις και ας αγνοήσουμε όλα τα άλλα, ας μη πάμε στο γλείψιμο, ας πούμε, οποίου είδους, είναι και το κοινό παράξενο και συνεχώς αλλάζει, 205 κάποτε (πω πω αναφορά...), 810 τώρα, 1254 μετά, οπότε ας αφήσουμε τα γλειψίματα στην άκρη, εκτός κι αν αναφερόμαστε σε τίποτα παγωτά ή γλειφιτζούρια, τότε ας πάει στο διάολο. Και μιας και το ‘φερε η κουβέντα, τί είναι πάλι αυτό το πράμα, μόδα τώρα εδώ και πολλά χρόνια, με τον εκφυλισμό της γεύσης, τί παίζει; Δηλαδή, γιατί όλα τα συσκευασμένα τρόφιμα πρέπει να έχουν γεύση ψηφιοποιημένου κοτόπουλου ρινισμένου με άρωμα αποστειρωμένης γάζας και όλα τα είδη πόσης γεύση φθοριούχου νερού; Έλεος, σε λίγο και το ρεντ μπουλ θα έχει γεύση κάτι σαν τσιχλόφουσκομπανανοπεπονοκαρπούζι, αλλά ας μην αγανακτήσω και πάρα πολύ, για τον εκνευρισμό θα μιλήσουμε την επόμενη φορά. Βασικά τί γεύση να έχει το ρεντ μπουλ; Συνηθίζεται πάρα πολύ σ’ αυτού του είδους τα πράματα το «κάτι από κάτι σαν πορτοκάλι».

Κι έτσι, σιγά-σιγά και με ωραίες και ήπιες πάσες φέρω το θέμα του άρθρου αυτού στο προσκήνιο. Παραμένοντας πιστός σε θέματα περί ψυχολογίας (!) θα προσπαθήσω να πω κάτι για την επίδοση, την αντοχή, την απόδοση και τον εθισμό, όλα ευχάριστα θεματάκια και πολύ όμορφα. Ανοίγω γκάζι.

Είσαι στη καρέκλα σου ή κάπου γνώριμα, δε σπαταλάς χρόνο για να αφομοιώσεις το περιβάλλον σου είσαι σίγουρος και νοιώθεις ασφαλής, όχι μ’ αυτή τη σειρά απαραίτητα, τί μας νοιάζει η σειρά τώρα, το θέμα είναι ότι ως άνθρωπος υπάρχουν στιγμές που κάποιοι εξωγενείς ή αυτότροφοι παράγοντες αποφασίζουν να σου κόψουν την κατάσταση ηρεμίας και αδράνειας (αυτό προκύπτει από στατιστικές μελέτες, μη το κοιτάς έτσι σα να μη καταλαβαίνεις τί εννοώ) και σε αναγκάζουν να σηκωθείς από την καρέκλα. Λόγου χάρη ανοίγεις την ατζέντα σου και βλέπεις ότι για σήμερα Τρίτη έχεις να πας στην άλλη άκρη της πόλης να πάρεις το κατά ειδική παραγγελία νεοαφιχθέν βιβλίο του Φίλιπ Πούλμαν. Δεν τρέχει τίποτα λοιπόν, όλα μια χαρά, θέλεις πώς και πώς να το κρατήσεις στα χέρια σου, οπότε το κίνητρο αυτό είναι ό,τι πρέπει, δε χρειάζεσαι τίποτα άλλο, φοράς παπούτσια, χαμόγελο και βγαίνεις, done. Υπάρχουν όμως κι άλλες περιπτώσεις λιγότερο ευχάριστων καταστάσεων. Ναι, θα διοχετεύσεις ενέργεια και σ’ αυτές, αλλά δε θες, λες, τί ωραία που θα ‘ταν να έκανα αυτό το πράμα πιο γρήγορα να ξεμπέρδευα... οπότε το να πεταχτείς μέχρι το πλησιέστερο ανοιχτό περίπτερο μεσανυχτιάτικα για να αγοράσεις δυο κόκκινους ταύρους και να πιείς τον ένα για να γυρίσεις σπίτι γρήγορα και μόλις μπεις μέσα να πιείς τον δεύτερο και να ξεκινήσεις να πλένεις τα πιάτα, γιατί, ας μη ξεχνάμε, όλο αυτό έγινε για να πλύνεις απλά τα πιάτα, φαντάζει το απόλυτο σχέδιο στο μυαλό σου. Μικρές τέτοιες βλακείες σε κάνουνε χαρούμενο και να νοιώθεις λίγο παραπάνω ζωντανός. Οπότε είναι μην αρχίσεις. Έστω και γυρνάς, μπαίνεις, πίνεις, σαπουνάδα στο σφουγγάρι σου, ζεστό νερό και είσαι έτοιμος. Μεγάλη μαγεία και απειροστική επική διάθεση με λίγη καλή μουσική, πςςς τι να λέμε τώρα, τίποτα Celine Dion και τέτοια, το καλύτερο, και μόλις μπεις σε σειρά αποκτάς ρυθμό, παράγεις έργο συγκεκριμένης και μετρήσιμης ποιότητας σε σαφή και αντικειμενικό χρόνο με απλουστευμένη μεθοδολογία μου μεταφέρεται από γενιά εις γενεά μέσα από τη διαρκή ροή των αιώνων. Κομπλέ, όλα ρολόι. Και άμα τελειώσεις, τα αφήνεις να στεγνώσουν, τα επιθεωρείς, θαυμάζεις λίγο ή πολύ τον εαυτό σου -μην ανησυχείς, είναι φυσιολογικό και το αξίζεις στο κάτω-κάτω- πιάνεις μια πετσέτα, αρχίζεις το σκούπισμα και τα βάζεις στη θέση τους. Ο τρελός που θα έρθει και θα κάνει πως πάει να σου ξεριζώσει το χαμόγελο από τα αυτιά δε γεννήθηκε ακόμα, και να είχε γεννηθεί, δε θα τολμούσε να κάνει τίποτα την κρύα νύχτα αυτή, οπότε κινείσαι ανεξάρτητος. Τώρα θα σιγοταγουδοσφυρίζεις το εκάστοτε άσμα που παίζει. Τελειώνεις. Κάνεις στροφή. Κοιτάς προς το υπόλοιπο σπιτάκι σου. Τώρα που άρχισες πού να σταματήσεις! ποιος σε πιάνει! Να πιάσεις βελόνι να αρχίσεις κέντημα. Αλλά όπως και στα τα παλιά Impala του ‘70, έτσι και σε σένα, πρέπει να ξέρεις πότε να σταματάς. Αυτό που

έκανες για σήμερα είναι σπουδαίο, μπράβο σου, ένα γιγαντιαίο χέρι από κάπου πολύ ψηλά έρχεται και σε χτυπάει φιλικά την πλάτη, από νοητές χειρονομίες τρυφερότητας άλλο τίποτα! Το θέμα είναι ότι η στοίβα πρέπει να μελετάται συστηματικά και όχι όποτε έχει πανσέληνο (αν και αυτό σύστημα είναι, κάτσε, θα το πάρω αλλιώς). Αυτό που θέλω να πω είναι ότι άμα βάλεις σειρά ανά τακτά χρονικά διαστήματα ανάλογα με το είδος της διεργασίας θα μπορείς να κάνεις αυτά τα πράγματα με το ίδιο ικανοποιητικό αποτέλεσμα χωρίς εξτρημισμούς και επίσης θα σε νοιάζει λιγότερο, δε θα σπαταλιέσαι με τον ίδιο τρόπο σε αυτό, και την ικανοποίηση που αφαιρετικά περισσεύει, εσύ είσαι ο μάστορας, μπορείς να την κάνεις να περισσεύει από αλλού. Και θα είσαι σε θέση, σίγουρα, να παραμείνεις υπό καθεστώς δουλοπρέπειας του κυρίου δεηθώμεν για περισσότερη ώρα, θα είναι κάτι σαν προπόνηση για κάτι μεγαλύτερο και σπουδαιότερο, θα έχεις την ευλυγισία που απαιτείται σε τέτοιες κρίσιμες καταστάσεις και η εμπειρία σου θα θέσει στο αποτέλεσμα νέα μέτρα και σταθμά, η σύγκριση με το παρελθόν θα κάνει τις προηγούμενες νύχτες να κλαίνε με βαριά αναφιλητά και να νοσταλγούν το τρίψιμο της θρυλικής σου πετσέτας. Φίλε, θα γίνεις καλύτερος. Μόνο που πρέπει να προσέχεις. Το καλό της μια-στο-τόσο μεθοδολογίας είναι πως παρότι χαπακώνεσαι με δυο απανωτούς κόκκινους ταύρους, επειδή το φαινόμενο είναι σπάνιο, η σύνδεση της επιτυχίας και της χαράς που εξάγεις από το τελικό επίτευγμα με την ουσία του πόθου και την υποτιθέμενη πηγή της δύναμης είναι διαλλακτική και ευμετάβλητη, φαινομενικά τουλάχιστον. Ενώ αν το σχέδιο περιλαμβάνει συχνή πλύση πιάτων με τη παράλληλη ή συνυφασμένη ενέργεια της πόσης ενεργειακών ποτών, αν και μειωμένης ποσότητας αφού πρέπει στη συλλογιστική μου πορεία να τηρήσω τις αναλογίες, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να συνδέσεις την απαράμιλλη αποδοτικότητά σου και τις στιγμές αυτές των μικρών ευτυχιών με τον ίδιο τον κόκκινο ταύρο και μετά, δεν ξέρω, ποιος θα είναι δίπλα σου για να σου πει όχι; να σε αποτρέψει από το να μεταφέρεις την κατανάλωση του ιδίου και σε άλλες καταστάσεις όπως π.χ. όταν τρίβεις τις πορσελάνες του μπάνιου με χλωρίνη; Αδερφέ, το μυαλό σου υποσυνείδητα μπορεί να δημιουργήσει συνδέσμους στους οποίους δε θα έχεις όχι μόνο έλεγχο, αλλά ούτε καν το πάνω χέρι, αν φυσικά είσαι απ’ αυτούς τους τυχερούς με σώας τας φρένας και προδιάθεση στην αυτογνωσία και στην οξύτατη ικανότητα στη γνωμάτευση των αποτελεσμάτων της απαραίτητης αυτομελέτης. Και σούξου από ‘δώ και μούξου από ‘κεί, ποιος ξέρει, δε θέλω να μοιάζω απ’ αυτούς τους μοδάτους κινδυνολόγους αλλά μπορεί όντως, υπάρχει η πιθανότητα - μη το αρνείσαι, σε σαράντα χρόνια να βρεθείς πνιγμένος στη μπανιέρα από τον προσωπικό σου σωματοφύλακα.

Οπότε βάλε κάποιους να σ’ αγαπάνε και να σε φροντίζουν και να σου λένε τη γνώμη τους και όχι αυτά που θες να ακούσεις.

Γενικά, να προσέχεις, εντάξει;

___________________________________________________________

* Ν. Τζανιδάκης

Καλά που σε Είδα

Κανόνας τέταρτος - αναδρομικώς
του Ξεχασιάρη Ελέφαντα και μερικών φίλων (δε θυμάμαι ποιων ακριβώς)

Επειδή «η μάνα μου με δέρνει καλέ μου και πονώ»*...

Ρε, μιας και το θυμήθηκα, κάτσε να το γράψω εδώ γιατί μετά μπορεί και να το ξεχάσω. Υπάρχει θέμα, αδερφέ. Θέλω να πω, νταξ, όλα μέσα στο κεφάλι μας είναι, ασφαλισμένα μια χαρά και σίγουρα πράματα, αλλά κοίτα να δεις ένα σατανικό πράμα που μου συμβαίνει και σε όσους κλινικούς ή γιατρούς ή «θεραπευτές» (χριστέ μου!) να πήγα δε ξέρει κανένας τίποτα και σηκώνουν όλο τα χέρια τους ψηλά. Εντάξει, ίσως έχει να κάνει και το ότι δεν τους άφησα ούτε φράγκο σε όλους αυτούς, μόνο το περσυνό μου βιβλιάριο είχα μαζί μου, και καλά ήμουν ασφαλισμένος και θα τους πλήρωνε το ενιαίο ασφαλιστικό ταμείο, αλλά αυτοί ήδη ήξεραν ένα καλύτερο: είναι ένα ζευγάρι, οκ; με δυο όμορφα κοριτσάκια, 5 και 7 χρονών, και γυρνάει έτσι μια μέρα η σύζυγος και λέει του ανδρός της πως θα ήθελε κι ένα γιό και γυρνάει κι αυτός με τη σειρά του και της λέει YO! Ε; Δε σ’ άρεσε; Ήξεραν κι άλλο ένα, ήτανε λέει τρεις σε ένα δάσος και μετά πήγε τέσσερις. Αυτό ήταν καλό, όταν μου το είπαν γέλασα κι εγώ πολύ. Κάτσε, κάτι έλεγα! Μισό να διαβάσω λίγο τα προηγούμενα. Α, ναι, οι γιατροί λοιπόν δεν ξέρουν τί έχω, δεν υπάρχει ονομασία προς το παρόν, δε πειράζει, άμα μείνω στην ιστορία, ποιος ξέρει, η πάθηση αυτή μπορεί και να πάρει το όνομά μου. Θα γίνω κάτι σαν παππούς! Α, τώρα που το θυμήθηκα, πέθανε ο παππούς μου τον Οκτώβρη, αλλά άσε, μη πάω προς τα ‘κει θα ξεχάσω τί έλεγα πάλι. Λοιπόν, οι γιατροί μου έλεγαν να ανοίγω το στόμα μου και να κάνω «άααα» και να γβάζω λέει τη γλώσσα προς τα έξω και να κοιτάνε αυτοί τα αυτιά μου -αλήθεια, τί στο διάολο μπορεί να κοιτάει ένας κωλογιατρός στο αυτί με ένα μεγεθυντικό φακό και μια λάμπα; wtf δλδ- και με ξαπλώσανε κιόλας, έκανα τούυυυτ τούυτ σε εκείνο το κρεβάτι που κάνουν τις αξονικές αλλά και πάλι τίποτα. Α! μπορεί να είναι τίποτα καρκίνος τελικά, ό,τι δε ξέρουμε τί είναι, είναι καρκίνος! Α! τώρα που το θυμήθηκα, καρκίνο έχει η θεία μου και κάνει χημικοθεραπείες σαν τον Walter White -ρε πότε θα αρχίσει το braking bad επιτέλους;- αλλά κάτσε, πάλι σε πήγα αλλού, περίμενε. Ναι, εξετάσεις και αποτέλεσμα τίποτα. Οπότε δε ξέρουμε, ούτε εσύ, ούτε εγώ.

Αλλά και πάλι μπορεί να έχει να κάνει με τους πόρους, ξέρεις. Η ελαστική αυτή μαλακία -ρε το τσιγάρο με σαπίζει, στα εξήντα μου θα έχει κιτρινίσει και θα είναι ξερό και δε συμμαζεύεται- το δέρμα είναι το μεγαλύτερο, ας πούμε σε έκταση και όχι σε όγκο, όργανο του ανθρώπινου σώματος, προκύπτει και από απλή συλλογιστική πορεία αυτό, δε χρειάζεται να ξενυχτάς στο σκάι για να τα μάθεις αυτά, και είναι ζωτικής σημασίας, από τους πόρους του δέρματος αναπνέουμε, σαν τα φυλλώματα κι εμείς, γι’ αυτό και στην άγρια δύση τους πετούσαν σε πίσσα με πούπουλα, η πίσσα τους έκλεινε τους πόρους του δέρματος μπλοκάροντας έτσι την «εξάτμιση» της «μηχανής», σάπιο κόλπο ε; βέβαια τα πούπουλα γιατί τα έβαζαν για να κολλάνε από πάνω δεν έχω ιδέα, για να μοιάζουν με νεκρά κοτόπουλα μάλλον, θέμα αισθητικής, ποιος ξέρει, αμερικάνοι, u dont mess with tha stupid. Και που λες, το δέρμα έχει τις πιο και γαμώ κάτσε καλά σουπερ ντούπερ ιδιότητες, κατ’ αρχίν και κατ’ αρχάς έχει μνήμη, χα! Απίστευτο και όμως αληθινό, όπως ακριβώς και η γεύση σε συνδέει με το παρελθόν (η γεύση θα αναφερθεί και την επόμενη φορά), έτσι και το δέρμα μπορεί και είναι σε θέση να καταγράψει πληροφορίες που δέχεται στις ευαίσθητες περιοχές του, φυσικά, στα δάχτυλα π.χ. και όχι στον αγγόνα, δηλαδή έστω ότι είσαι τυφλός και θέλεις να πάρεις ένα recor croissant από το περίπτερο και ψάχνεις στο πορτοφόλι για εκείνο το πενηντάλεπτο που θυμάσαι και ξέρεις ότι έχεις από τα ρέστα των αγορών τις προηγούμενης ημέρας -ΠΟΣΟ ΠΙΟ TRUE STORY ΡΕ ΤΡΙΣΤΙΤΑΝΟΤΕΡΑΣΤΙΕΤΕΤΟΙΕ ΜΟΥ! (πολλά κέφια σήμερα, τί παίζει; τυφλός δεν είπαμε ότι είμαι;)- και για να το βρεις και να επιβεβαιώσεις ότι αυτό που κρατάς είναι το πενηντάλεπτο που λέγαμε, το ψηλαφάς με τα fingertips σου, ταααα... ακροδάχτυλα (ό,τι να ‘ναι), έτσι δεν είναι; δε το ψηλαφάς το πενηντάλεπτο με τον αγγόνα, εκεί ήθελα να καταλήξω, το ψηλαφάς με τους ευαίσθητους πόρους σου, σπουδαία υπόθεση η αντίθετη αποκωδικοποίηση της ανάγλυφης πραγματικότητας, θέμα το (μάλλα, μάλλον,) μάλιστα εκπληκτικό. Έλα, χρονική στιγμή t₀=0 στο S.I. και πάλι, η εξωτερική επιδερμίδα, που καλύπτει το δέρμα σου (άλλη μια εξαιρετική πληροφορία και γαμάτο πείραμα: αυτή η στρώση που καλύπτει το δέρμα μας είναι τόσο σούπερ που περιθλά το φως! no kidding, check this out: φέρε το δάχτυλό σου σε απόσταση περίπου 4,75cm (ή αλλιώς, το 1/7.18 της απόστασης από την επιφάνεια εστίασης δεν ισχύει αυτό, πάνε πήγαινε παρακάτω) από το καλό σου μάτι -το άλλο κλείσ’ το, θα σε μπερδεύει, άσε που είναι και σάπιο- και εστίασε σε ένα αντικείμενο πέρα από το δάχτυλό σου, κάτι στο βάθος, μια ευθεία επιφάνεια είναι ό,τι πρέπει, ωραία, τώρα κούνα ελαφρά το δάχτυλο δεξιά αριστερά και θα δεις την επιφάνεια αυτή να κάμπτεται και να σκεβρώνει! supercool!), ακουμπά πάνω σε κάτι ή εφάπτεται με κάτι ή τέλος πάντων κάτι προσπίπτει πάνω της ή την περικλείει, οπότε μετά από t₂ @ 0.015 s η χοντροκεφάλα σου έχει όλες τις πληροφορίες, εκτός φυσικά από τον εμπειρικό χρόνο των τουλάχιστον 5 δευτερολέπτων ως προς την εξοικείωση της αισθήσεως της αφής με το ξένο σώμα που προσπαθεί να αναγνωρίσει (το πενηντάλεπτο, για να μη μπερδεύεσαι).

Εκπληκτικό όργανο μεταφοράς (όπως, ας πούμε, η τούμπα ή το τρομπόνι, αλλά αυτή είναι άλλη υπόθεση) το δέρμα, σε πολύ λίγο χρόνο, αυτό ήθελα να πω, μέσω των κυττάρων που αναπτύσσουν ένα μοναδικό σύμπλεγμα νευρώνων μπορεί να μεταφέρει πόνο, οτιδήποτε βασικά είναι έτοιμος ο εγκέφαλος να δεχτεί (άλλο θέμα κι αυτό). Οπότε μπορεί (προσέχεις το συλλογισμό μου; χρησιμοποίησα τη λέξη «οπότε», ποια να είναι η προκείμενη;) να υπάρχει θέμα και με το δέρμα μου, να είναι χαλασμένο, να μη μπορεί να φυλακίσει την ανάγκη της διεπαφής, να μη μπορεί, αυτόνομα, να ξέρει και εγώ με τη σειρά μου να θυμάμαι. Οπότε υποσυνείδητα μπορεί αυτό να φταίει. Να θυμηθώ να πω στον Φρόυντ ότι όταν ήμουν μικρός είχα κλείσει το δάχτυλό μου σε ένα έλασμα από πριόνι (το ότι ήταν από πριόνι δεν έχει καμία σημασία, το έλασμα έφταιγε για όλα! βέβαια μετά στη μαμά μου είπα ότι το έκλεισα στην πόρτα! σιγά μη της έλεγα ότι έπαιζα με πριόνια! lol!) ή πάλι θα μπορούσε να φταίει εκείνη η φορά που ακούμπησα το δάχτυλό μου σε μια τρύπα ενός ζεστού ατμοσίδερου (πω! τί θυμήθηκα! ήξερα πάρα πολύ καλά ότι ήταν αναμμένο, στην πρίζα του, ζεστό ζεστό, ήξερα επίσης τί σημαίνει κάτι να είναι ζεστό, αλλά για έναν πολύ παράξενο λόγο δεν είχα κάνει μέχρι τότε την λογική συνεπακόλουθο συλλογισμό ότι εφόσον κάτι είναι ζεστό, καλύτερα να μη το ακουμπάμε ή τουλάχιστον να το ακουμπάμε προσεκτικά και με προφύλαξη).

Αν και για να πω την αλήθεια δεν ξέρω ποιο θέμα θα ενδιέφερε περισσότερο τον Φρόυντ (βασικά άλλη δουλειά δεν είχε ο φουκαράς, με το μακρύ και το κοντό μου θα ασχολιόταν, άλλη δουλειά δεν είχε ο φουκαράς - οπ, τί έκανα μόλις; see what I did here?), γιατί επίσης ένα σχετικό ενδιαφέρον παρουσιάζεται αν κάποιος συλλέξει τις καταστάσεις υπό τις οποίες συνειδητοποιώ (άλλο μεγάλο κεφάλαιο η υποκειμενικότητα της συνειδητοποίησης) ότι γιατρέ έχω (μάλλα,) μάλλον (, μάλιστα) πρόβλημα. Κοίτα να δεις! από τί πράμα να είμαι φτιαγμένος άραγε; η επιλεκτική μου μνήμη λειτουργεί αντίστροφα, κατά το πως τη συμφέρει. Να, π.χ. ένα παράδοξο περιστατικό που μόλις θυμήθηκα που ταιριάζει ως παράδειγμα στην περίσταση. Μιλάμε, οκ; (μμμ...) και σου λέω ότι, ας πούμε, είμαι ειλικρινής και ομολογώ ότι πιθανώς να έχω θέμα με τη μνήμη μου και οπότε παραδέχομαι πως τον διάλογο που κάνουμε αυτή τη στιγμή και τα πράγματα τα οποία λέμε είναι σχεδόν σίγουρο πως θα τα ξεχάσω, και πρόσεξε τώρα το τρυκ, άμα υπερτονίσω -το βάζω και με bold άμα λάχει (κάτι μου θυμίζει αυτό τώρα...)- το γεγονός πως μάλλον θα ξεχάσω τη συνομιλία μας, τότε ενεργοποιώ έναν πολύ παράξενο εσωστρεφή και εγωιστικό μηχανισμό υποβοήθησης αρχειοθέτησης και διαφύλαξης ιστορικών συμβάντων και αυτόματα η πιθανότητα να ξεχάσω όντως τον διάλογο αυτό μειώνεται! Παρανοϊκό! Ενώ ας πούμε μιλάμε κανονικά για άσχετα θέματα και δεν κάνω καμία νύξη ως προς τη πιθανότητα να λησμονήσω τη συνομιλία μας, τότε, σιγουράκι τρελό! πάει και τελείωσε, ολική διαγραφή, κάδος ανακύκλωσης, εκκαθάριση, και μετά τράβα αρχικοποιήσεις, επαναφορές συστήματος, ελέγχους δίσκων, επιδιόρθωση κατακερματισμένων αρχείων, ανασυγκρότηση, διόρθωση σφαλμάτων, δε με σώζει τίποτα σου λέω, χαμένο κορμί!

Οπότε (πού ήθελα να καταλήξω;) τη κάτσαμε τη βάρκα. Δεν είναι πράγματα αυτά. Αν και η φάση κάπως σώζεται αφού πάλι καλά που με φώτισε έστω και λίγο ο θεός και έχω τουλάχιστον τη φωτογραφική μου μνήμη, όπα, ανοίγω παρένθεση. Ρε, λες να είναι αυτό τελικά; Κάθε άνθρωπος δε μπορεί να έχει πολλαπλούς τύπους απομνημόνευσης, εκτός βέβαια αν έχει συνδυαστική μνήμη, που ναι μεν είναι ένας μόνο τύπος απομνημόνευσης, αλλά επιπλέον είναι και φοβερός τύπος, καθώς συμπεριλαμβάνει όλους ή τους περισσότερους ή τους συνηθέστερους τύπους απομνημόνευσης. Αλλά φυσικά είναι τελείως διαφορετικό πράμα η μνήμη από την απομνημόνευση. Και φυσικά, κλείνω παρένθεση, θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τη φωτογραφική μου μνήμη υπέρ εμού, π.χ. να βγάζω φωτογραφίες (ΝΟΗΤΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΝΝΟΩ) από τις συνομιλίες μου, και να σημειώνω (φωτογραφικά) την εικόνα της εκάστοτε ημερομηνίας και έτσι θα θυμάμαι αν μιλήσαμε ή όχι! Αλλά βέβαια θα είναι πολύ πιο δύσκολο να θυμηθώ το τί λέγαμε!

Θα πρέπει να τραβάω νοητές φωτογραφίες από τις έννοιες στις οποίες αναφερόμαστε και επεξεργασμένες φωτογραφίες με τον τρόπο που επιλέγουμε να χρωματίσουμε τις έννοιες αυτές και να φωτογραφίζω νοητά και τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε για αυτές και να φωτογραφίζω επίσης και το τί εννοούμε πέρα από αυτές τις έννοιες... α, πολύ κούραση! Και πολύ δουλειά στο φωτογραφείο μετά, στο σκοτεινό θάλαμο. Α, μια και που το έφερε η κουβέντα, ο robin williams παίζει σε μια ταινία που λέγεται σκοτεινός θάλαμος, του 2006; 2005; δε θυμάμαι, πάρα πολύ καλή, ωραία σκηνοθεσία (δε θυμάμαι σκηνοθέτη, θα μπορούσαι να είναι και του joel sumacher) και καλή κινηματογράφηση από τον φωτογράφο του πλατό (δε ξέρω ποιος είναι), τη παίζει συχνά ο alpha της κυριακές, μια φορά το δίμηνο κοντά, να τη δεις άμα σου κάτσει καμιά φορά, αξίζει τον κόπο πιστεύω. Πού ήθελα να καταλήξω;

Ρε φίλε, παίζει και να έχω θέμα με τη μνήμη μου.

__________________________________________________________________________________

* Ν. Ρούτσος