Τραβάω τα Μαλλιά μου

Κανόνας δεύτερος - αγάπη και φροντίδα
του Γιώργου και της Ζωής και λοιπών άλλων

Επειδή «σεληνιαστήκαμε και μας έπιασαν τα ψιχοτέτοια μας»*...

Λοιπόν, θα κάνω ένα μαγικό τρικ, εντάξει. Σηκώνω τα μανίκια μου. Τεντώνω τα χέρια μου μπροστά, ανάταση το λένε. Τώρα η σειρά σου. Πρόσεξε καλά. Τα χέρια μου, κοίτα τις γροθιές μου. Θα κάνω ένα κλικ, θα κροταλίσω με στόμφο τα δάχτυλά μου. Αυτού του είδους ο ήχος είναι, θα έλεγα, αρκετά σημαντικός, γι’ αυτό πρόσεχε. Έτοιμος; Έτοιμη; Σε τρία, δύο, ένα, done. H μοριακή σύσταση γύρω από τις χούφτες μου συμπιέζεται. Το μέσον του χώρου (δεν ήμαστε ψάρια ούτε σχιζοφρενείς, το μέσον είναι ο αέρας, αν είμαστε τυχεροί φυσικά -ζωντανοί θέλω να πω- όσο βέβαια για τη σχιζοφρένεια, θα μιλήσουμε την επόμενη φορά για την όχι-και-τόσο χάρη της) αντιδράει, αρχίζει τρελό χορό, τρελό ταξίδι. Κυματικές εξισώσεις περιγράφουν προσεγγιστικά αυτό που συμβαίνει, ακούς τον απευθείας ήχο, τα μόρια του αέρα ταλαντώνονται και η διαταραχή αυτή μέσω του πιο σύντομου δρόμου, μια ευθεία γραμμή στον χώρο, φτάνει στα αυτιά σου με διαφορά φάσης (χρονική διαφορά). Το αυτί σου αναλαμβάνει τα υπόλοιπα. Το πτερύγιό του θα στείλει ηχητικά κύματα στον έξω ακουστικό πόρο. Τα κύματα, να τα, ενισχύονται και κατευθύνονται στον τυμπανικό υμένα, στον οποίο προκαλούν δονήσεις οι οποίες δονούν τα οστάρια, οι κ.κ. σφύρα, άκμονας, αναβολέας. Τα οστάρια με τη σειρά τους ενισχύουν το μήνυμα και διαβιβάζουν τις δονήσεις στην ωοειδή θυρίδα.

Η δόνηση της στέλνει το μήνυμα στο κολιακό υγρό, και προκαλεί κάμψη του βασικού και καλυπτήριου υμένα, και τελικά κάμψη των στερεοκροσσών των έξω τριχωτών κυττάρων οι άκρες των οποίων είναι ενσωματωμένες στον καλυπτήριο υμένα. Αυτή η κάμψη δημιουργεί νευρωνική δραστηριότητα στα τριχωτά κύτταρα. Δε μένουν και πολλά πράματα να γίνουν. Να οι εγκεφαλικοί νευρώνες, πάνω στην ώρα, αναλαμβάνουν τη μεταφορά στον τομέα για τη μετάφραση. Μικρές ηλεκτρικές κενώσεις της τάξεως των nV σου σπινθηρίζουν τον εγκέφαλο. Και να, μόλις αντιληφθείς ότι άκουσες τον απλό αυτό κρουστικό ήχο, θα ξαφνιαστείς για λίγο, δεν μπορείς να το ελέγξεις, θυμάσαι το “φοβάσαι τον λύκο”; Τα βλέφαρά σου θα πεταρίσουν και αν η μέρα σου πήγε καλά έως τώρα, μπορεί και να σκάσεις και κάνα χαμόγελο. Μπορεί όμως και να στο χαλάσω. Γιατί; Θυμάσαι; Αυτή η οθόνη; Το πώς ξεπετιέται το κείμενο και καταλαμβάνει πλέον χώρο; Όχι;

Κάθε κείμενο, νουβέλα, γράμμα, έκθεση, άρθρο, δοκίμιο, μυθιστόρημα, χρονικό, διήγημα, ποίημα, αφήγημα, κάθε είδους εκπόνημα που περιλαμβάνει δημιουργία από πλέξιμο λέξεων, πες το όπως θες είναι κάτι το δυσδιάστατο. Μπορεί όταν πιάνεις ένα βιβλίο να λες πως ξέρεις τι; κρατάω στα χέρια μου ένα κατά βάση γεωμετρικό στερεό. Αλλά εγώ λέω πως το βιβλίο δεν το έπιασες στα χέρια σου για να το κρατήσεις απλά, και η πιθανότητα να το χρησιμοποιήσεις για να σκοτώσεις καμιά κατσαρίδα ή κάποιου είδους έντομο τέλος πάντων είναι πάρα πολύ μικρή, εκτός κι αν το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου είναι του ουμπέρτο έκο ή είναι βιβλίο που μιλάει για τον απειροστικό λογισμό (δεν ξέρω αν σε μπέρδεψα, απλά και στις δυο αυτές περιπτώσεις βιβλίων έχουμε μεγάλο βάρος και πολλές σελίδες, αυτό ήθελα να πω). Οπότε και αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι, σαν σωστός χαλκέντερος αναγνώστης που είσαι, το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου το θες για να διαβάσεις κάτι που είναι γραμμένο με κάποιον τρόπο πάνω του. Οπότε βλέπεις ένα ένα τα γράμματα, που είναι ομαδοποιημένα, και αν τα διαβάσεις γρήγορα θα σχηματιστεί μια λέξη που με τις επόμενες και τις προηγούμενές της συνήθως σχηματίζουν προτάσεις, παραγράφους, κείμενο. Κάτι που θα διαβάζεις για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, μια γραμμή που καταλαμβάνει και χρόνο, κάτι δυσδιάστατο.

Αυτή λοιπόν η γραμμή, το τραίνο Οι Λέξεις, είναι γράμματα, πολλά σημεία μαζί, το ένα πίσω από το άλλο. Το πρόβλημα στο συλλογισμό μας δημιουργείται άπαξ και αποφασίσουμε να ορίσουμε πως η γραμμή διαρκεί. Μπορεί μεν να είναι περατή, αλλά για λίγο, έστω και για πολύ λίγο (σ.σ.: σαφέστατη και εδώ η χρονική προσέγγιση) σπαταλάς χρόνο για να αντιληφθείς τον χώρο. Μα από την άλλη,

κοίτα να δεις! χρησιμοποιείς πάντα -ακόμα και ο απειροελαχιστότατος χώρος είναι απαραίτητος για κάτι τέτοιο- ένα διάστημα στις τρεις διαστάσεις από το οποίο εκτοπίζεις προϋπάρχουσα μάζα για να αναφερθείς ή για να καταλάβεις πως πέρασε κάποιος χρόνος. Όπως ακριβώς πρέπει να υπάρξεις για λίγο ώστε ο χώρος να σε αφομοιώσει, να καταλάβει ότι είσαι εκεί, έτσι ακριβώς πρέπει να υπάρξεις έστω και για λίγο για να αφομοιώσεις τον τρέχοντα χρόνο. Οπότε να δυο έννοιες, ο χώρος και ο χρόνος, που αλληλοσυνδέονται με τρόπο εκπληκτικό.

Με αθυρόστομη αυθάδεια, σιγουριά και θράσος, λέω πως ο χρόνος είναι προϋπόθεση του χώρου, άρα και η αέναη προϋπαρξη. Ας προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε αυτές τις δυο έννοιες πέρα από τις λέξεις που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε αυτό που τις περικλείουν. Το μίσος του κομπλεξικού βουλοπλέει και θα υποθέσει πως ο χρόνος, πριν ακόμα από την κοσμική αυγή, φτιάχτηκε για να μας αρέσει. Επειδή το ταξίδι ήταν μακρύ και γεμάτο προσδοκίες, καλό θα ήταν να μη γεμίζουμε υδοκεφαλικό τον εγκέφαλό μας. Είναι απλό (μόνο απλό δεν είναι αλλά ας προσπαθήσουμε να πάμε παρακάτω). Βρισκόμαστε, πού; Εδώ, στο διάστημα, ωραία. Βρισκόμαστε (ας προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε τον τρόπο με τον οποίο εμείς οι άνθρωποι ορίζουμε τον χρόνο, θα ήταν εντελώς βλακεία αν σου έλεγα πως βρισκόμαστε οκτώ δισεκατομμύρια χρόνια πριν) λίγο πιο πριν από τα πάντα. Έχουμε βγει στο μπαλκόνι και απολαμβάνουμε τη θέα. Είναι ωραία εδώ. Κάνει λίγο κρύο βέβαια,

κάτι ίσως κοντά στους -273 ^οC ελπίζουμε αλλά δε πειράζει. Αφού είμαστε, έχουμε μαζί μας τον αρχέγονο χρόνο ως εργαλείο, όχι την εσχατολογία, κάτι που θα μας βοηθήσει σε όσα θα συμβούν σε λίγο. Κάτι λαμπυρίζει μπροστά μας, δε μας ξεγελάει το μάτι μας, τα πρώτα αστέρια ξεπετιούνται μέσα από φως, είναι οφθαλμοφανές και αυτό είναι κακό, από πάντα η οφθαλμοφάνεια ήταν μειονέκτημα, δειλά δειλά παίρνει να δημιουργείται ο πρώτος χώρος, ο αρχέτυπος φίλος. Και τώρα στέφεται το προαιώνιο ζευγάρι, τους βλέπεις να γελούν και να πιάνονται από το χέρι, να είναι ο ένας η προέκταση του άλλου, το Ίδιο και το Αυτό. Και στην αρχή είναι ευτυχισμένοι γιατί κανένας δε νοιάζεται για τίποτα άλλο.

Ώσπου ξαφνικά! μετά από δισεκατομμύρια χρόνια, έτη φωτός αλλού, κάποιος στο σπίτι του γράφει κάτι που κάποιος σε ένα άλλο σπίτι διαβάζει, σχεδόν ταυτόχρονα, αν και το σχεδόν ταυτόχρονα (Δt) μπορεί να ξενίσει και να εξαγριώσει μια ομάδα φυσικών επιστημόνων, αλλά ποιος νοιάζεται και πάλι;

η σύνδεση είναι εκεί και υπάρχει, η όποια απόσταση μπορεί να αγνοηθεί με στυλ και άποψη, αν έχεις περίοδο μπορείς απλά να πεις «γιατί έτσι!» αλλά, όπως μια πρόσφατη έρευνα δείχνει, και να μην έχεις περίοδο πάλι μπορείς να πεις «γιατί έτσι!», πράγμα το εξωπραγματικό και συνάμα τόσο υπέροχο! Αυτό λοιπόν είναι ένα από τα καθημερινά παραδείγματα κατάργησής των εννοιών του χώρου και του χρόνου, αν και στ’ αλήθεια δε μιλάμε για κατάργηση, αλλά για άγνοια, ξέρεις, αυτή την ευλογία. Φυσικά (ωραία λέξη!), πέρα από το να καθόμαστε εσύ κι εγώ μπροστά στον υπολογιστή, υπάρχουν πολλά άλλα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να καταργήσουμε την έννοια του χωροχρόνου και να αποτινάξουμε τον ζυγό, μένει απλά να τους εξερευνήσουμε. Και αν έχουμε την υπομονή, θα τους εφαρμόζουμε έναν έναν με τη σειρά και θα κρατήσουμε στο τέλος ό,τι λειτούργησε για μας και θα το διαιωνίσουμε και θα θαφτούμε μαζί, δίπλα δίπλα, ευτυχισμένοι.

Μήπως το παραχόντρυνα;

 

διαργ. 1: η καμπύλωση του χωροχρόνου σχηματοποιείται ως η παραμόρφωση του χωρικού πλέγματος

______________________________________________________________________________________________

* Β. Περρής