Όσο Έχω Φωνή

Κανόνας έκτος - μια λέξη από Φι
αυτουνού του Αγοριού εκεί απέναντι (πέτα του ένα γιαούρτι) και άλλων δημοσιογράφων

Επειδή πρέπει να αρχίσεις να με καταλαβαίνεις και να με ποθείς, επειδή «κάποιος είπε κάτι πολύ σοφό και αστείο ταυτόχρονα για [...]»¹, επειδή αυτή είναι η τελευταία μου ευκαιρία...

Καλησπέρα (η καλημέρα, χέστηκα, δε με νοιάζει τί ώρα κάθεσαι και διαβάζεις, απλά έψαχνα λέξη που να ξεκινάει το κείμενο, αυτό είναι όλο). Tool ρε μουνιά (αν και τώρα ακούω meshuggah, έπρεπε κάποια στιγμή να το πω, να πάει στο διάολο, α, και μόνο 10.000 days έτσι;). Τί άλλο; τί άλλο; Τί νέα; Παίζει να πήξουμε στις παρενθέσεις αυτή τη φορά. Να σου ζητήσω λοιπόν εκ των προτέρων συγνώμη. Έλα, σου δίνω και λίγο χώρο, πες κι εσύ τίποτα. Όχι; Όπως βλέπεις και είχες ήδη αρχίσει να καταλαβαίνεις, έχουν αρχίσει να εξαντλούνται να ψυχικά ενεργειακά μου αποθέματα, το καταλαβαίνεις, έτσι; Α, και μιας και είπα «ψυχικά», τα όρια της ψυχολογίας δε ξέρω αν ευδιάκριτα από σένα (ή και από μένα ακόμα) φίλε αγαπητέ, οπότε όπως έχει ήδη συμβεί, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ξεφύγουμε και πάλι από αυτά τα όρια (φυσικά το ότι δεν είναι ευδιάκριτα δεν είναι κάποιου είδους πανάκεια) και να σαλπάρουμε γι’ αλλού. Ο λαός (αναφέρομαι στη παλιά καλή Μάζα, σ‘ αυτούς εκεί, σε εμένα και σε σένα μαζί με άλλα 5 δις. ανθρώπων) χρησιμοποιεί πλέον τη λέξη ψυχολογία ως λέξη και όχι ως την επιστήμη που κρύβεται (πολύ καλά αλλά όχι και τόσο αποτελεσματικά) πίσω από τις πράξεις μας. Λέμε πολλές φορές ότι έχουμε «ψυχολογήσει» τον άλλο πολύ καλά, αναφερόμαστε στα «ψυχοτέτοια» μας με υποκοριστικά -κλασικές αγάπες τα υπαρξιακά- και εξακολουθούμε να συγχέουμε τους τρελογιατρούς με τους ψυχολόγους, τους θεραπευτές με τους ψυχίατρους. Οπότε τρέχα γύρευε. Και άρα οπότε (καταλήγει η συλλογιστική μου πορεία) θα ξεφύγουμε² και αυτή τη φορά.

Έκανα μια υπόδειξη πριν πως έχεις αρχίσει να με καταλαβαίνεις (εκεί με τα ψυχικά αποθέματα) και αυτό γιατί εδώ και καιρό η επιστημονική κοινότητα έχει αποφανθεί, κάποια πράγματα είναι όντως για το τσίρκο αλλά από την άλλη, κάποια άλλα δεν είναι, έχουν τον απαραίτητο δυναμισμό για να εκπροσωπούν τον εαυτό τους σε ένα hall of fame που δημιουργήθηκε για να πουλάνε μούρη τύποι όπως εγώ, τέτοιες δύσκολες ώρες όπως είναι και αυτή εδώ, τώρα. Έχει σχεδόν και παραλίγο αποδειχθεί πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό και εντός ολίγου μετρήσιμο, τα ελάχιστα αυτά επιχειρήματα

αρκούν για να ξέρουμε πως κάτι τέτοιο σαν κι αυτό που συμβαίνει μεταξύ των κεφαλών των ανθρώπων είναι και αληθινό αλλά και πραγματικό. Από τη στιγμή που η βιοχημική ενέργεια έχει τη τάση και μετατρέπεται σε ηλεκτρική, είμαστε τελειωμένες υποθέσεις, οι εγκέφαλοι μας είναι δυο μεγάλοι ηλεκτρομαγνήτες που δημιουργούν αυτεπαγωγικό πεδίο εντός της παρεμβαλλόμενης περιοχής την οποία αφήνουμε ελεύθερη κατά τη διάρκεια του διαπληκτισμού μας. Μα αυτός ο αέρας που αναπνέουμε είναι πλέον δυναμικός, εμείς τον κάναμε, μεταφέρει πράματα και κάνει ατελείωτα πέρα-δώθε και μερικές ματιές είναι εντάξει για να καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε, να καταλάβω τι θες να μου πεις και να πιάσεις το νόημα που εκπέμπω. Και όλο αυτό φταίει τώρα που το σκέφτομαι, για όλα αυτά που είπα, για τις κάποιες τέτοιες ώρες που οι άνθρωποι σε αυτή τη κατάσταση χάνουν τα λογικά τους και ξεφεύγουν και παρεκτρέπονται. Άσε που μερικές φορές το γυρνάνε σε άλλα πράματα. Πόσο μα πόσο εύκολο είναι να εκνευριστείς ή να εκνευρίσεις;

Οπότε και επανήλθε αυτού του είδους η μόδα πάλι. Γενικά, κάποια πράγματα είναι στη μόδα, πάντα, κάποια άλλα από την άλλη δεν είναι, αλλά δε μας νοιάζει η μόδα προς το παρόν. Αυτό που κάνει η μόδα πολύ έξυπνα («έξυπνα»... ανάλογα την οπτική γωνία) είναι το να επαναφέρει θέματα που για χιλιοστή φορά θα απασχολήσουν το κοινό το οποίο μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί με τα εκάστοτε τεκταινόμενα. Αυτό το κοινό είναι θεμιτό να αλλάζει. Έτσι, τα ίδια θέματα μπορούν να απασχολήσουν διαφορετικές γενεές, νέες φουρνιές και φρέσκο αίμα. Και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο, όταν μετά από χρόνια το ίδιο θέμα θα ξαναέρθει στο προσκήνιο για συζήτηση και αψιμαχίες θα έχει προστεθεί πάνω του μια καινούρια διάσταση και παραπάνω προεκτάσεις, καλώς εχόντων των πραγμάτων φυσικά. Και σήμερα (ναι μωρή αρρώστια, ΤΟΣΟ επίκαιρος) -αν μου επιτρέπεις μια ευγενική, πρωτίστως αθώα, παρατήρηση- η μόδα που βλέπω πως έχει επανέλθει και έχει πάρει τα πάνω της είναι εκείνη η παλιά μόδα των late ’80s και mid ’90s (και πριν τα ’80s, ποιος ξέρει πότε;) που έβγαιναν οι άνθρωποι και φώναζαν. Είναι πλέον ιστορικό γεγονός, ξεφεύγει από το δικό μου και το δικό σου χειρισμό. Πόσοι και πόσοι άλλοι ακόμα, διάσημοι ή όχι, bloggers, youtubers, haters, kamenoi (γι‘ αυτούς που ξέρουν και το κρατάνε ακόμα ζωντανό, yo στα παιδιά από ΒΠ) και λοιποί το έχουν δοκιμάσει εδώ και πολύ καιρό, πολύ πριν γεννηθώ μέσα από το αυγό μου. Οπότε είπα να πω και ‘γώ κάτι επί του θέματος, σεμνά και ταπεινά, με τον ήπιο τρόπο που με διακατέχει, μ‘ αυτό το ασυγκράτητα άπειρο και μεγαλειώδες στυλ γραφής μου, να μένω κι εγώ στη μόδα, μη μείνω μόνος μου και πάθω τίποτα. Θα σου πω ακριβώς πως έχει η φάση, προσπαθώντας υπερφυσικά να μην αρχίσω πάλι να αυτοϊκανοποιούμαι αυτοεπαναλαμβάνοντας τον κακορίζικο εαυτό μου, πράγμα πολύ δύσκολο, δεν ξέρεις, πού να ξέρεις, αχ και να ‘ξερες πόσο πραγματικά κακορίζικος είμαι. Αλλά ας μη μιλήσουμε για μένα, ας το αφήσουμε για την επόμενη φορά. Τέλος πάντων.

Είμαι σίγουρος απόλυτα, το έχω δει να συμβαίνει (να, εδώ παραθέτω και μια φωτογραφία μου που

βάζω το χέρι μου στη φωτιά), υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που μιλάνε συνεχώς λέγοντας μόνο και μόνο την αλήθεια και όντας όσο πιο ειλικρινείς μπορούν να είναι. Κι αν πραγματικά απορείς πώς γίνεται, πώς μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο; θα σου πω, θα σου πω, θα σου εξηγήσω, είναι πραγματικά πολύ απλό, παίζει και να το καταλάβεις με την πρώτη. ΕΙΝΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ. Αντιλαβού; Ενώ εγώ κι εσύ καθόμαστε και μετατρέπουμε τον εκνευρισμό μας σε κράξημο, και μάλλον αδίκως. Μπορούμε και καλύτερα. Αλήθεια, πώς μπορούμε και κοιμόμαστε τα βράδια; Το να κράζεις είναι εκδήλωση, εξωτερίκευση ενέργειας, εκνευρισμού. Είναι λοιπόν λίγο παράξενο που επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε αποθέματα από δυνατότητες που θα μπορούσαν να μας κάνουν πιο έντιμους ως προς τους συμπολίτες μας (όχι για χάρη της εντιμότητας). Η εκλαΐκευση αυτής της πάθησης έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις επειδή είναι αρκετά εύκολο να ξεφύγεις και να ξεπέσεις σε διαφόρου τύπου καφρότητες και ανίερα τεχνάσματα. Άρα το θέμα είναι ηθικό. Το γιατί επιλέγει κανείς να διοχετεύσει ένα ποσοστό της ενέργειάς του στο να φωνάξει. Το εάν έχει δίκιο ή όχι, δεν απασχολεί κανέναν, δεν είναι αυτό το θέμα μας εξάλλου, κοίτα πόσους και πόσους έχουμε κάνει να μη τους καίγεται καρφί. Οπότε, ξαναλέω όπως είπα και πριν (μη ψάχνεις, όντως το είπα), το θέμα είναι γιατί κράζει κανείς. Τί κράζει; Και πώς το κράζει φυσικά, γιατί το στυλ είναι αυτό που θα καθορίσει το εάν το κράξημό του θα μείνει για πάντα στην ιστορία.

Κατ’ αρχάς, άμα φωνάζεις κάνεις φασαρία. Και η φασαρία δε κάνει καλό σε κανέναν, guarantee, να ’χα μπροστά μου καμιά πτυχιακή να στα έδειχνα όλα, χαρτί και καλαμάρι. Οπότε τζάμπα χαλάς το κόσμο όλο. Δε λέω πως η γνώμη σου δεν έχει αξία και βάρος (ποιος τη χέζει τη γνώμη σου, βασικά), απλά να ξέρεις γενικά πως μπορείς να πεις αυτό που θες ήρεμα ωραία και πολιτισμένα, και αν αυτός που απευθύνεσαι όπα, θα ανοίξω μια παρενθεσάρα ΝΑ (χωρίς συμπάθιο, γάμα το) τώρα. Λοιπόν. Κράζεις έτσι; Είσαι σίγουρος πως κράζεις με κατευθυντικότητα; Θέλω να πω, ξέρεις ε; είναι ψιλομαλακία να κράζεις το θεό, μόνο ο τζιμ κάρεϊ στις ταινίες κράζει το θεό και ο θεός απαντάει. Οπότε κάθε φορά που κράζεις, καλό είναι να είσαι στοχευμένος, και αυτό δεν αποσκοπεί πουθενά φυσικά παρά μόνο στο ότι απλά μπορείς να κινηθείς δικαστικά εναντίον αυτουνού που κράζεις αν νομίζεις πως έχεις ρε παιδί μου ΤΟΣΟ πολύ δίκιο και ο άλλος ΤΟΣΟ πολύ άδικο. Οπότε πάρε το κράξημό σου και κάν’ το λεφτά, που είτε θα χάσεις είτε θα κερδίσεις. Μετά, προσπάθησε να κράζεις αν και μόνο αν υπάρχει λόγος, γιατί ξεφεύγεις πολλές φορές, οπότε πρόσεχε, ξεσπάσματα του τύπου:

ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΩ ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ BUNUEL, ΤΩΡΑ!

το ξέρεις ρε αδερφέ, δεν οδηγούν πουθενά. Κι εγώ θα ‘θελα με την Eva Green να καθόμασταν σε βικτοριανό μπαλκονάκι στο παρίσι να τρώμε σούσι κάτω από το φως των αστεριών (νομίζω πως μόλις έμπλεξα πολλά και διαφορετικά πράγματα μαζί, αλλά και πάλι, όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές περιπτώσεις, το τελικό αποτέλεσμα θα είχε ένα α’ ποιότητας ενδιαφέρον) αλλά δε κάνω κι έτσι, είδες; Αυτή τη φορά κατάφερα και κρατήθηκα. Είπα ότι μπούρδες ήθελα να πω, έβγαλα τα απωθημένα και τις φαντασιώσεις μου χωρίς να φωνάζω με font no. 18, αλλά ήρεμα, με αυτές τις βαρετές και μακροσκελείς φράσεις που με διακατέχουν και με ελέγχουν. Κλείνει η παρένθεση και ξαναλέω, μπορείς να πεις αυτό που θες ήρεμα ωραία και πολιτισμένα, και αν αυτός που απευθύνεσαι είσαι σίγουρος πως αξίζει το κράξημό σου, τότε όλα κομπλέ, βγάζεις όλο τον αρνητισμό από μέσα σου και τον διοχετεύεις στο σύμπαν και το σύμπαν με τη σειρά του έχει μοναδικούς μηχανισμούς που απορροφούν τους κραδασμούς αυτούς και γειώνουν προς όλες τις διαστάσεις αυτή την κακή ενέργεια που απλά δεν ξέρεις τί να την κάνεις.

Καλά όλα αυτά, αλλά πριν κλείσω θα πω και κάτι ακόμα. Θα πω πως εγώ κι εσύ από ‘δώ και πέρα θα πρέπει να προσέχουμε πάρα πολύ. Υπάρχει μια θεωρία που δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά καλό είναι να την λάβουμε υπ’ όψιν μας. Είναι το κάρμα φίλε μου. Το μπούμερανγκ που ενώ πετάς κάτι και μετά φεύγεις ανέμελος, έρχεται και ζυγώνει γοργά από πίσω σου και σου τσακίζει το σβέρκο. Και να σου πω, ας κάνουμε επιτέλους κάτι άλλο για να εκφραστούμε, δεν ξέρω, ίσως αρχίσω βελονάκι.

Α, και μια άκυρη φωτό for the sake of this semi-photographic blog:

_______________________________________________________________________________

1. ο «υποφαινόμενος» δεν είναι η μεγαλύτερη μαλακία που εφευρέθηκε ποτέ για τις ανάγκες των συστάσεων; ο υποφαινόμενος λοιπόν

2. Ρε πούστη μου, πώς τα κάνω αυτά τα πράματα (και φυσικά δεν επαινώ τον εαυτό μου αυτή τη στιγμή); Ξεκινάω από αβεβαιότητες, γενικεύσεις και ερωτήσεις για να περάσω αμέσως μετά σε βεβαιότητες, σιγουράκια τρελά. Σου ζητώ συγνώμη για τις αντιεπιστημονικές μου μεθόδους. Αλλά γι' αυτό δε μ’ αγαπάς, εξάλλου;